Sizlere bu sitede Leyla Zana’nın kim olduğunu anlatmama gerek yok aslında ama hemen küçük bir hatırlatma yapayım. Bu arkadaş bir dönem Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde milletvekilliği yapmış ve yaptığı ‘yaramazlıklar’ sonucunda cezaevini boylamıştı.  hala utanmadan, sıkılmadan eski milletvekili sıfatını taşımayı kendisine layık gören bu arkadaş geçtiğimiz hafta bir panele katılmış. 

 

Paneli düzenleyen KÜRDİ-DER denilen bir dernek. Açılımıysa Kürt Dili Araştırma ve Geliştirme Derneği. Panelin adı dil ve siyaset, konusu ise Kürtçe’nin günlük yaşamda kullanılması. 

 

Zana hanımefendi yine bir sürü inci döktürmüş, sayın(!) Öcalan’dan alıntılar yapmış. Sözün özü “cezaevinde öğrendim” dediği Kürtçeyi tüm gençlerin severek ve isteyerek kullanması için elinden geleni yapacakmış mış mış mış…. 

 

Buraya kadar haberi okudum ve bir şey dikkatimi celbetti. Kürtçe gırtlağa sahip olduğunu iddia eden, Kürtçe düşündüğünü söyleyen Zana hanımefendi aynı Kürtçeyi cezaevinde öğrendiğini de iddia ediyor. 

 

Demek ki düşünceleri o yüzden bu kadar saçma sapan ve tutarsız. Zira bilirsiniz bir dilde düşünebilmek için çocukluktan itibaren o dili kullanmak gerekiyor ve insanlar rüyalarını bile çocukken öğrendiği dilde görüyor. 

 

Ne diyelim Allah akıl fikir versin… 

Dışarıda kar yağıyor. Kendimi evde zor tutuyorum. İçimde bir ses dışarı çıkmamı, karların üstünde donana kadar yuvarlanmamı söylüyor. İçimdeki sesi zor bela bastırıyorum. Rüşvet olarak da ara ara balkonuma çıkıyorum. Gökyüzüne baktığımda içimden ağlamak geliyor. Ağladım da zaten. Kar taneciklerinin suratımda yarattığı geçici felce rağmen ağlayabildim. Vücut ısımla erimelerinin verdiği tuhaf ürperti her yanımı sardı. Yüzüm de gözlerimle birlikte ağladı. Buz gibi havayı içime çektim. Çok uzun süredir ilk defa aldığım nefesten mutluluk duydum ve iyi ki buradayım dedim. Sanırım vücudum zamansız bir serotonin krizine girdi. 

Aslında bunun böyle olacağı belliydi. Kendimi bildim bileli ne zaman biri ‘kar yağıyor’ dese hayatımda ilk defa görüyormuşum gibi bakarım pencereden dışarı. Sokaktaysam eninde sonunda sıcak bir yere kafamı sokacak olmamın verdiği güvenle karşılarım beyaz misafirleri. Evdeysem dışarı çıkmanın ve morarana kadar karın içinde kalmanın hayaliyle harmanlanırım. Ne zaman kar yağsa şu anda olduğu gibi bencil bir huzur kaplar içimi. Gidecek sıcak yerleri olmayanlar için üzülmeyi marifet sayar ama yine de mutlu olurum kar yağdığı için. 

 

Dışarıda kar yağıyor. Birazdan tekrar balkonuma çıkıp yüzümü gökyüzüne çevireceğim. Kar taneleri suratımda eriyip akarken göz yaşlarımda onlarla beraber akacak. Buz gibi havayı ciğerlerime çekerken her zaman ki cümle dökülecek ağzımdan, Ankara kendine en yakışan kıyafeti giyiyor…