Dışarıda kar yağıyor. Kendimi evde zor tutuyorum. İçimde bir ses dışarı çıkmamı, karların üstünde donana kadar yuvarlanmamı söylüyor. İçimdeki sesi zor bela bastırıyorum. Rüşvet olarak da ara ara balkonuma çıkıyorum. Gökyüzüne baktığımda içimden ağlamak geliyor. Ağladım da zaten. Kar taneciklerinin suratımda yarattığı geçici felce rağmen ağlayabildim. Vücut ısımla erimelerinin verdiği tuhaf ürperti her yanımı sardı. Yüzüm de gözlerimle birlikte ağladı. Buz gibi havayı içime çektim. Çok uzun süredir ilk defa aldığım nefesten mutluluk duydum ve iyi ki buradayım dedim. Sanırım vücudum zamansız bir serotonin krizine girdi. 

Aslında bunun böyle olacağı belliydi. Kendimi bildim bileli ne zaman biri ‘kar yağıyor’ dese hayatımda ilk defa görüyormuşum gibi bakarım pencereden dışarı. Sokaktaysam eninde sonunda sıcak bir yere kafamı sokacak olmamın verdiği güvenle karşılarım beyaz misafirleri. Evdeysem dışarı çıkmanın ve morarana kadar karın içinde kalmanın hayaliyle harmanlanırım. Ne zaman kar yağsa şu anda olduğu gibi bencil bir huzur kaplar içimi. Gidecek sıcak yerleri olmayanlar için üzülmeyi marifet sayar ama yine de mutlu olurum kar yağdığı için. 

 

Dışarıda kar yağıyor. Birazdan tekrar balkonuma çıkıp yüzümü gökyüzüne çevireceğim. Kar taneleri suratımda eriyip akarken göz yaşlarımda onlarla beraber akacak. Buz gibi havayı ciğerlerime çekerken her zaman ki cümle dökülecek ağzımdan, Ankara kendine en yakışan kıyafeti giyiyor…